Żywieckie praktyki lokalne

Koniec. I kropka.

2010-11-25T11:31:00.000-08:00

10 września miał być końcem, jednak końcem nie był.

Wszystko wróciło. Miejsca, ludzie, momenty.

Opublikowane tu teksty i obrazy przypominają, że praktyki nie były snem.

To zdarzyło się naprawdę.

Dlaczego wspomnienia wróciły właśnie dzisiaj?

Bo dzisiaj odbyła się gala kończąca III edycję programu "Citi helps students, students help locally".

Były miłe spotkania - z Kasią i Panem Piotrem z ŻFR.

Był pokaz filmu z tegorocznej edycji praktyk...

Wszystko wróciło. Tęsknota też.

A i bym zapomniała... było tez rozstrzygnięcie konkursu na najlepszy reportaż z praktyk lokalnych.

Właśnie, a propo konkursu... mój blog dostał nagrodę "za najlepszy reportaż z praktyk studenckich"!

Tak, dzisiejsze popołudnie niewątpliwie było mieszanką: tęsknoty, miłych wspomnień, radości z głównej nagrody i żalem, że to już naprawdę koniec.

Dzięki Citi.

Dzięki Akademio.

Trzymam kciuki za następne pokolenia "Citi-helper-ów"!

P.S.

2010-09-13T23:49:00.000-07:00

Z Żywcem koniec Stop

Z blogiem też Stop

Może jeszcze wrócę Stop

Ale tylko na moment Stop

Dziękuję

2010-09-13T23:40:00.000-07:00

Tak po prostu.

Dziękuję wszystkim, którzy spowodowali, że praktyki w Żywieckiej Fundacji Rozwoju były niezapomnianym doświadczeniem:

Dziękuje Kasi - drugiej Citi helperce, która była cały czas obok. Za wspólne śniadania, kawy i herbaty. Za rosół i spaghetti. Za zdjęcia w Bielsku i nad Jeziorem Żywieckim. Za spacery do miasta. Za sugestie i spory. Za szkolenie i czekoladki. Dzięki że byłaś - i mam nadzieję dalej będziesz.

Dziękuje ekipie ŻFR - Gabi, Ani, Paulinie, Marysi i Panu Piotrkowi za niesamowitą atmosferę. Za poranną kawę. Za odpowiedzi na wszystkie pytania. Cierpliwość. Uśmiech. Dobre słowo. Zaangażowanie. Za pokazanie, że można i że warto działać - i że chcieć to znaczy móc. Dziękuje za Mikołaja, wojnę domową i Katowice. Za ekologiczne filmy, za te wszystkie dowcipy. Dzięki że byliście - mam nadzieję, że dalej będziecie!

Dziękuje ekipie Biura Porad Prawnych i Obywatelskich za zorganizowanie pracy przez ostatnie kilka dni i za odkrycie miłości do Excela.

Dziękuje Akademii Rozwoju Filantropii i Citi Handlowy za możliwość uczestniczenia w programie. To było niesamowite doświadczenie.

Dziękuję Wam to wszystko!

Jesteście niesamowici!

P.S. Tylko róbcie dłuższe te praktyki :)

Czas wracać

2010-09-13T14:36:00.000-07:00

W sobotę 11 września zakończyło się "coś".
Jeszcze tylko drobne zakupy, kawa i pączek w cukierni i...

Z nowym doświadczeniem.
Z nowymi umiejętnościami.
Z mnóstwem cudownych zdjęć.
Z jeszcze większą ilością niezapomnianych wspomnień.
Z nowymi znajomymi na FB.
Z walizką bez kółka.
Z Kasią ze skręconą kostką.

Wyruszyłam w podróż powrotną.
Żywiec - Katowice - Warszawa - Kobyłka

Czas wracać do domu.
Czekają.

Żywiec

2010-09-13T13:39:00.000-07:00

Można nie wiedzieć, gdzie leży Żywiec.
Można nie wiedzieć, ile ma mieszkańców.
Można nie wiedzieć, że jest tam jezioro.
Można nie wiedzieć, że kiedyś mieszkało tam bardzo wielu Żydów.

Tego wszystkiego można nie wiedzieć, ale na pewno każdy wie, że w Żywcu jest Browar.

Przed przyjazdem znajomy, który tu był powiedział, że koniecznie muszę się tam wybrać - organizowane są wycieczki po muzeum browaru. Po wycieczce jest degustacja i prezent w postaci szklanki.

Być jednak w Żywcu i nie być w Browarze, to grzech - my tego grzechu nie popełniłyśmy.

Muzeum ciekawe - nowe, podzielone na epoki, z wieloma ciekawymi eksponatami, rekwizytami i zdjęciami. W muzeum można dotykać, rozmawiać i fotografować. A do tego słuchać pasjonujących opowieści na tematu losów Browaru.

Szkoda, że wybrałyśmy się tam, tak późno.

Przed. W trakcie. Po.

2010-09-13T12:07:00.000-07:00

Nadzieja.
To uczucie towarzyszy mi zawsze gdy coś zaczynam.

Nadzieja, że tym razem czegoś się nauczę. Że może w jakiś sposób wykorzystam zdobywaną przez lata wiedzę.

Czasami jest rozczarowanie, bo praca wygląda nie tak jak powinna - zamiast wzbogacającego doświadczenia jest monotonne siedzenie za biurkiem, odbieranie telefonów i otwieranie drzwi, kiedy przyjdzie kurier. Od czasu do czasu uczestniczenie w spotkaniach, które tak naprawdę nic nie wnoszą.

Tak było w HRAA - spędziłam 4 miesiące w biurze nie robiąc praktycznie nic.

Przed kolejnymi praktykami - w ŻFR płomień nadziei został rozpalony ponownie. Pięknie opisana idea wykorzystywania wiedzy w praktyce, czy sprawdzenia się została umieszczona na stronie praktyk lokalnych.

Pisać można wiele - z HRAA przed praktykami dostałam listę przyszłych obowiązków - po przyjeździe do Turcji okazało się jednak, że została ona stworzona tylko i wyłącznie na potrzeby ambasady, kiedy starałam się o wizę.

Ci co czytali mojego bloga wiedzą, co robiłam w czasie praktyk lokalnych. Wiedzą, że nie było to siedzenie w biurze i odbieranie telefonów. Wiedzą, że nie było to odbieranie listów. Tak - kawę robiłam kilka razy, ale to nie umniejsza wagi tego, czego w ŻFR się nauczyłam, bo oprócz kawy, było:

pisanie streszczeń wniosków,
tworzenie regulaminów konkursów w ramach programu "Żywiec bez czadu",
przygotowanie spotkania Lokalnej Komisji Grantowej,
sporządzenie protokołu z posiedzenia Komisji,
wprowadzenie wyników i sporządzenie raportu ankiet ewaluacyjnych z Biura Porad Prawnych i Obywatelskich,
wprowadzenie do komputera notatek wewnętrznych ww. Biura i opracowanie wyników - czyli pogrupowanie wszystkiego, zrobienie wykresów itp.,
przygotowanie i poprowadzenie szkolenie nt. promocji projektów społecznych w mediach,
pomoc w przygotowywaniu dokumentów (umów, materiałów promocyjnych) i spotkania dla grantobiorców "Działaj Lokalnie VII" ,
uczestnictwo w spotkaniu partnerstwa "Żywiec bez czadu

Jeżeli program praktyk lokalnych będzie kontynuowany i pojawi się osoba, która będzie miała wątpliwości, czy brać w nim udział - i przypadkowo trafi na mojego bloga - to mówię - warto aplikować. Warto jechać.

I to nie jest nic nie znaczący frazes - są to słowa osoby, która praktyki lokalnej odbyła. Dobrowolnie - niczym nie przymuszona zdecydowała się na wyjazd do małego miasta, gdzie zdobyła wiedzę nie tylko na temat działania organizacji pozarządowej, ale również poznała wielu wspaniałych ludzi.

Ta osoba to ja.

Ta osoba wróciłam do Warszawy.

Ta osoba czuję niedosyt.

Za krótkie te praktyki były.

Żywiec płacze, a ja z nim

2010-09-11T14:05:00.000-07:00

Po kilkunastu niesamowicie aktywnych dniach spędzonych w Żywcu i okolicach nadszedł TEN dzień.

10 września.

Ostatni dzień praktyk w Żywieckiej Fundacji Rozwoju.

Koniec.

Słowo, które kołatało się po głowie od samego rana.

Specjalnie odwlekałyśmy moment wyjścia z domu, bo wiedziałyśmy, że zaraz po przestąpieniu progu Fundacji czas zacznie biec jak szalony...

Tu jeszcze poranny prysznic, tu ułożenie włosów, a i jeszcze wizyta w piekarni... Wszystko jakby dłuższe... W końcu jednak dotarłyśmy do Fundacji i zabrałyśmy się za kończenie zaczętych prac...

Ja nanosiłam ostatnie - kosmetyczne zmiany w tworzonej przeze mnie bazie danych. Kasia w ramach gratisu dostała do napisania regulamin konkursu na wypracowanie. Jednak po tych 3 tygodniach nie było to już nic wielkiego - pisanie pierwszych trzech zajęło nam obu cały dzień. Kasia napisała czwarty w godzinę...

Nie wiadomo kiedy nadeszło popołudnie...
Już czas wychodzić, bo jeszcze czekała nas wizyta w Muzeum Browaru, ale tak tu dobrze, taka ciepła atmosfera, tacy niesamowici ludzie... - rozum mówił, że trzeba już iść, ale serce by zostało...

Usłyszałyśmy na koniec wiele ciepłych snów. Ekipa ŻFR nie chciała się z nami rozstać - tak samo zresztą jak my z nią. A słowa Pana Piotra "Nie wyjeżdżajcie" spowodowały pierwszą tego dnia łzę w moim oku.

W ŻFR zostawiłyśmy po sobie uzupełnioną w zapas ketchupu lodówkę i figurkę, która w sklepie wyglądała jak przepiękna żyrafa, a po rozpakowaniu była chyba bardziej podobna do wielbłąda z niewymiarową szyją...

Żal wyjeżdżać.

Chcieć znaczy móc

2010-09-11T13:19:00.000-07:00

"Żywiec bez czadu!" to jeden z projektów Żywieckiej Fundacji Rozwoju.

Czemu o tym piszę? Nie, nie dlatego, że zbliża się zima i że poczułam ten problem u mnie na osiedlu.

Raczej dlatego, że jest to modelowy przykład projektu, w który włączyły się różne instytucje i organizację - wszystko po to, żeby poprawić sytuację w Żywcu. Jak można przeczytać na stronie Fundacji: "kilka lat temu w mieście był taki smog, że prasa apelowała o niewychodzenie z domu".

To, że problem istnieje poczułam we własnym nosie - mimo że sezon grzewczy jeszcze na serio się nie rozpoczął.

Zmiany w mentalności ludzi nie są łatwym procesem - jedna edycja programu nie wystarczy - dlatego trwają przygotowania do drugiej. Właśnie po to te regulaminy, które pisałyśmy drugiego dnia praktyk - jak są regulaminy to będą i konkursy. Ale na razie ciii!

Powiem tylko tyle, że fajne rzeczy będą dziać się w Żywcu - i nawet w jednej będę brała udział - albo wirtaualnie, albo nawet osobiście - oczywiście jeśli ŻFR o mnie nie zapomni... :P

Ale wracając do "żywieckiego partnerstwa" - należy do niego Urząd Miejski, kilka żywieckich szkół, szkoła tańca "Swing", kino "Janosik", "The Times Polska Dziennik Zachodni", "Beskid" sp z o.o. - łącznie 12 partnerów. W czwartek miałyśmy okazję uczestniczyć w spotkaniu partnerów "Żywiec bez czadu", które odbywało się w Urzędzie Miejskim.

Nie dziwię się, że lokalne partnerstwo na Żywiecczyźnie zostało w zeszłym roku docenione przez Akademie Rozwoju Filantropii w Polsce. ŻFR potrafiła zbudować i cały czas buduje lokalne życie społeczne, pokazując przy tym, że działanie na rzecz dobra wspólnego jest naprawdę możliwe!

Bo "wspólne działanie" nie jest tylko dobrze brzmiącym i frazesem.

Może i powinno stać się rzeczywistością.

Akcja integracja

2010-09-10T03:29:00.000-07:00

Trochę na to czekałyśmy, ale w końcu się udało – pierwsze wspólne piwo w „Kojocie” przy Rynku.

Ale zanim doszło do spotkania na płycie Rynku, próbowałam sobie przypomnieć nazwę knajpy, gdzie miałyśmy się spotkać – naszą zgadywankę zaczęłyśmy od „Pelikana”, który był moim pomysłem – przez „Kozła”, który był pomysłem Kasi, w końcu dotarłyśmy do odpowiedniej nazwy...

Ale to nie był koniec niesamowitych tekstów i historii w ten środowy wieczór… - wręcz przeciwnie – to był dopiero początek…

Gdy spotkałyśmy się MY – czyli Gabi, Paulina, Ania, Kasia i ja – lały się łzy. Pokładałyśmy się na stole. Ja nawet prawie się zakrztusiłam. A to wszystko ze śmiechu.

Historia o trudnych pytaniach zadawanych 7-latce, przez jej młodszych braci (co to jest wojna domowa?), historia o poszukiwaniu swojego mieszkania na osiedlu przy katowickim ZOO, gdzie wszystkie ulice są jakieś takie „królewskie”. Historia o mieszkaniu najpierw przy Balicach, a potem o kamienicy na krakowskim Kazimierzy, gdzie wszystko przesiąkało starością... Historie o gruzińskich toastach… Skojarzenia z Katowicami i tamtejszym dworcem. A i do tego obmyślanie kolejnych elementów kampanii „Żywiec bez czadu”, w której to Święty Mikołaj byłby jedną z kluczowych postaci…

Bo jak do komina wejdzie, gdy ludzie będą palić śmieci?

Pytam się jak!?

A jak nie wejdzie to przecież… świąt nie będzie!

Niesamowity wieczór, w niesamowitym towarzystwie, z niesamowita ilością śmiechu.

Szkoda, że to ostatnia środa naszych żywieckich praktyk...

Excelu - moja miłości!

2010-09-10T03:15:00.000-07:00

Program, który może wyprowadzić z równowagi najspokojniejsza osobę. Program, który może doprowadzić do rozpaczy. Program, który może zepsuć nawet najlepszy dzień.

A to wszystko zawsze gdy chcesz szybko zrobić dużą bazę danych – najpierw mozolnie wpisujesz wszystkie cyferki i literki – potem używasz magicznej formuły – „licz jeżeli” – bum! – nie zgadza się! Zamiast 952 masz 950, a zamiast 181 – 174… I teraz szukaj, kombinuj – bo przecież wszystko musi się zgadzać – w Excelu nie ma nawet mowy o dodatkowej spacji – ta może być okupiona godzinami wlepiania oczu w monitor i zastanawianiem się gdzie jest błąd…

Skąd ta wrogość do Excela i niechęć do baz danych?

Wszystko przez Biuro Porad Prawnych, a raczej przez zapowiedzianą na przyszły tydzień kontrolę – trzeba przygotować wszystkie dokumenty, raporty, zestawienia… A jak to bywa – niektóre rzeczy odkładane są na jutro, potem na pojutrze, a jeszcze potem na po-pojutrze…. I tak można dojść do momentu, w którym ja się znalazłam – uzupełnieniu bazy danych, zliczeniu jej, zrobienie tabelek i wykresów…

Tak więc od środy siedziałam i wpisywałam, siedziałam i wypatrywałam błędów. Siedziałam i wątpiłam we wszystko w co tylko mogłam.

Ale ekipa ŻFR dzielnie mnie wspierała – za co jestem im bardzo wdzięczna J Właśnie to poczucie wiary we mnie spowodowało, że nie wyrzuciłam laptopa za okno – razem z Excelem i częścią tej bazy danych.

Jednak po kilku dniach walki mogę powiedzieć, że ją wygrałam.

Wszystkie liczby się zgadzają, uporządkowane są w czytelne tabelki, zilustrowane kolorowymi wykresami.

Co z tego, że wykonanymi prawie do 1 nad ranem?

Face to face

2010-09-08T06:52:00.000-07:00

Dzień szkolenia zbliżał się wielkimi krokami. Trzeba jeszcze było dokończyć scenariusz, zrobić prezentacje, przygotować materiały na szkolenie… Roboty mnóstwo, ale wszystko przecież jest do zrobienia!

Cały poniedziałek spędziłam na przygotowaniu materiałów, we wtorek jeszcze Kasia rzuciła na to okiem, wniosła swoje poprawki i można drukować!

W międzyczasie skompletowanie teczek dla Ani – bo grantobiorcy mieli otrzymać dzisiaj umowy, materiały promocyjne, zasady konkursu „Opowiedz…” – wszystko trzeba było podpisać, spiąć, przykleić zielone karteczki w miejscu, gdzie mają się podpisać – a do tego jeszcze przećwiczyć szkolenie i przygotować sale konferencyjną na przyjęcie gości. Adrenalina rosła, ale my byśmy nie dały rady? My? – tak powtarzałam i Kasi i sobie też.

Pierwszą część szkolenia prowadziła Gabi – mówiła na temat wypełniania warunków umowy i rozliczania się z projektu. Ciekawe było również to, że w końcu projekty, które już znałyśmy nabrały ludzkiego wymiaru – poznałyśmy ludzi, którzy stali za tymi pomysłami. Byli to za równo młodzi, jak i starsi. Osoby, które realizowały projekt już któryś raz z kolei, ale i zupełnie „świeżaki”.

Wszyscy pilnie robili notatki, żeby potem zrobić jak najmniej błędów. Można było wyczuć entuzjazm i zapał do pracy.

Kolejna – nasza część szkolenia miała dotyczyć promocji projektu –miałyśmy uczulić grantobiorców, że nie warto trzymać swojego projektu pod stołem – że warto o nim mówić. Pisać komunikaty do prasy, nawiązywać współpracę z radiem itd. Rzeczy wydawać by się mogły oczywiste, ale czasami osoby realizujące projekt zapominają o nich.

Mimo późnej pory i dusznej sali chciałyśmy, żeby grantobiorcy napisali komunikat prasowy – a zaproszony ekspert – z „Dziennika Zachodniego” ocenił to. Pokazał błędy, dał wskazówki.

Oczywiście gdzieś tam z boku potoczyły się dyskusje na temat etyki dziennikarskiej, jakości ukazywanych informacji oraz wiele, wiele innych. Mamy jednak nadzieję, że w czasie tego dwugodzinnego szkolenia pokazaliśmy, że warto się promować.

Bo projekty naprawdę są bardzo ciekawe - można z nich zrobić świetny materiał – pisany, fotograficzny, albo filmowy.

Ale to już zadanie dla grantobiorców – konkurs „Opowiedz…” jest motywatorem, a szkolenia, które ŻFR dla nich przygotowała – spotkanie z reżyserem i fotografem – narzędziem twórczego udokumentowania swojej pracy.

Systematyczna dokumentacja nie zawsze jest prosta – wiem to z własnego doświadczenia. Przygotowanie nawet krótkiej notki na bloga, zajmuje sporo czasu. Ale już stworzenie profilu na Facebook-u już nie tak dużo, dodanie eventu też!

A przecież warto – warto pisać o sobie, warto informować innych o swoim działaniu. Może dzięki temu znajdzie się nowy wolontariusz? A może ktoś wesprze działanie finansowo? A może pojawi się nowy sponsor?

Po prostu - promocja się opłaca!

Hej przygodo!

2010-09-08T02:09:00.000-07:00

Wysiadając w Żywcu byłam rozczarowana brakiem wysokich szczytów. Jadąc widziałam jezioro z żaglówkami, widziałam górki, ale nigdzie zachęcającego do wspinaczki szczytu.

Uwielbiam góry - z racji tego kupiłam jeszcze przed wyjazdem przewodnik po Beskidzie Żywieckim z silnym postanowieniem, że będę po górach chodzić. Z racji trybu pracy – od poniedziałku do piątku od 9 do 15, czy 16 – moja możliwość pieszych, długich wędrówek musiała ograniczyć się do wolnych weekendów. Ale że tutaj w jedną sobotę miał być piknik lotniczy, potem był wypad do Bielska, a do tego to jeszcze przez cały tydzień wiało, padało i nic nie chciało się robić.

A przewodnik leżał i czekał. Aż do ostatniego piątku, kiedy przyjechała Monika – kontynuując nasza dwuletnią tradycję, w piątek wieczorem usiadłyśmy i wybrałyśmy trasę. Najpierw było ambitnie – Babia Góra – najwyższy szczyt, ciekawa trasa – było jedno „ale” – trasa była ok. 8-godzinna – a do tego trzeba było jeszcze doliczyć dojazd i powrót, a godzina 7 rano to nie jest dobra pora na pobudkę, kiedy masz wolny weekend...

Koniec końców, po przeszukaniu Internetu w celu odnalezienia godzin odjazdów busów, albo PKS-ów zdecydowałyśmy się na rozpoczęcie i zakończenie swojej wędrówki w Korbielowie. Miałyśmy zdobyć Pilsko.

No i wyruszyłyśmy. Z „Tymbarkiem” w ręku i mapą wsiadłyśmy do autobusu. Prognozy były dobre – nie padło, gdzie nie gdzie nawet można było dostrzec kawałek błękitnego nieba – idziemy!

My, jak to my – nawet z przewodnikiem i mapą w ręku już na samym początku się zgubiłyśmy – zamiast skręcić w prawo, poszłyśmy prosto – potem żeby już się nie wracać poszłyśmy inną drogą – ile dodatkowo przeszłyśmy? To akurat nie było istotne, albo przynajmniej wtedy nie było istotne. W czasie wspinaczki obiecałyśmy sobie, że po powrocie do Warszawy zabieramy się za swoją kondycję! Nie wiem – basen, fitness, taniec – cokolwiek, bo tak dalej być nie może!

Szłyśmy, podziwiałyśmy przyrodę i robiłyśmy zdjęcia. Było super. Do czasu, aż… Aż zaczęło padać – początkowo drobne pojedyncze kropelki. Najpierw na nos, potem na policzek, powiekę i okulary. Jednak idziemy dalej. Kropli jednak coraz więcej – trzeba było założyć kurtkę - ale wspinaczka trwała dalej. Gdy doszłyśmy do granicy polsko-słowackie już naprawdę padało. Poza tym presja czasu stawała się coraz istotniejsza bo miałyśmy tylko ok. 3 godzin, żeby zejść na dół i złapać bus do Żywca. Prawie biegnąc dotarłyśmy na sam szczyt, gdzie stał ołtarz i dwa krzyże – widoków nie było już prawie żadnych, bo wszystko przysłoniło ciężkie, deszczowe chmury. Aparat schowałam do plecaka, a my skierowałyśmy się na czarną trasę, która powrotem doprowadziła nas do Hali Miziowej.

Wyciągnęłam nawet swój niebieski foliowy płaszcz, bo sytuacja stawała się coraz bardziej nieprzyjemna. Z Hali najpierw szlak żółty, potem czarny, a na koniec niebieski. Do tego deszcz, śliskie skały, błoto po kostki (efekt rozjeżdżonych polnych dróżek) i oczywiście CZAS! Biorąc pod uwagę tempo, w którym pokonywałyśmy trasę dobrze, że nie połamałyśmy sobie nóg.

A i zgubienie szlaku – to jest obowiązkowy punkt naszych górskich wypraw – najpierw zamiast skręcić poszłyśmy prosto, potem zamiast skręcić w lewo poszłyśmy w prawo i to 50 minut przed odjazdem busa…

W lesie panika – gdzie są znaczki? Gdy nie zobaczyłyśmy żadnego szybko wyszłyśmy. Może trzeba wejść na górę? Nie, nie – tu tez nic nie ma. Trzeba zapytać! Dobrze, że akurat było kogo… Okazało się że wystarczyło spojrzeć w drogą stronę – była i droga, i znaczki szlaku też..

Mokre, zmęczone i głodne wróciłyśmy do Żywca.

Ale było warto.

Przepis na fajny piątek

2010-09-06T00:50:00.000-07:00

Przepis na udany koniec tygodnia:

- notatki wewnętrzne Biura Porad Prawnych i Obywatelskich - sztuk nie mam pojęcia - ale zajmowały jeden segregator i trochę drugiego

- kawa - sztuk dwie

- bagietka - ale tylko kawałek

- urodzinowe ciasto - sztuk jedna

- urodzinowa babeczka - sztuk dwie

- uśmiech - całe wiaderko

- Kasia - sztuk jedna

- ekipa ŻFR - im więcej tym lepiej

- przyjaciółka - sztuk jedna

- zupa pomidorowa - jedna miseczka

- placki ziemniaczane z cukrem - sztuk trzy

Wszystko to mieszamy, dodajemy do tego jeszcze słońce - w zależności od możliwości - im więcej tym lepiej - może być albo naturalne, albo trochę oszukane (tzn. promienie UV z solarium też się liczą :P). Gotujemy.

Podajemy od razu.

Smacznego!

Wiersz za wierszem

2010-09-02T10:30:00.000-07:00

Krok po kroku.

Rubryka za rubryką.

Ankieta za ankietą.

I tak, aż do samego końca.

Już prawie skończyłyśmy, tzn. zostało tylko przygotowanie ostatecznego raportu, w którym będą opracowane wyniki. Jednak już teraz możemy pochwalić się tabelką na 371 wierszy, a pod nią ładnymi, kolorowymi wykresami :)

Ale to przecież nie o te kolorowe wykresy chodzi - najważniejsze jest to, co pokazują.

Dopiero na sam koniec, metoda zero jedynkowa zaczyna nabierać "zrozumiałego" wymiaru. Bo na koniec nie ma już tylko pojedyńczych wartości. Nie ma już tylko cyfr, które mówią, że coś jest prawdą, albo nieprawdą.

W momencie gdy wybieramy funkcje "suma", pojedyńcze cyfry stają się ilością kobiet i mężczyzn. Stają się oceną doradców. Stają się ilością mieszkańców miasta i wsi. Zatrudnionych i bezrobotnych. Ilością studentów, emerytów, pracowników organizacji pozarządowych i administracji publicznej.

Jedynki i zera w końcu zaczynają mówić.

Według mnie opracowywanie wyników jest najprzyjemniejszym momentem przeprowadzanych badań - po mozolnej pracy uzyskiwania informacji, a następnie wprowadzania ich do bazy, można poczuć, że to co się robiło miało jakiś sens. Do czegoś może się przydać. I przede wszystkim - coś pokazuje.

Niesamowita satysfakcja - to uczucie towarzyszyło mi, gdy opowiadałam dziewczynom o wynikach.

Tak, praca socjologa czasami jest fajna.

P.S.

Przestało padać. Stop

P.S.

2010-09-01T11:34:00.000-07:00

Żyje Stop

Pada Stop

Pada coraz więcej Stop

Nie płyniemy. Jeszcze. Stop

Awaria

2010-09-01T11:17:00.000-07:00

Otwarcie oczu dziś było czynem przeciwko sobie. Słyszałam szalejący za oknem wiatr, słyszałam ciężkie spadające krople.

Nie chciałam otwierać oczu. Po prostu nie chciałam.

Budzik przestawiałam kilka razy, aż do momentu, w którym naprawdę trzeba było wstać. Przykryta kołdrą, próbowałam doprowadzić się do porządku, gdy nagle zadzwonił mój telefon.

Dzwoniła Paulina z informacją, że dzisiaj biuro zamknięte - nie ma światła więc komputery nie działają, a i kawy się nie napijemy. Wszystko przez awarię prądu w budynku. Nie musimy więc przychodzić do pracy.

Ale jak tu nie pracować, gdy segregatory z ankietami czekającymi na analizę leżą na biurku? Nie, nie - pracy było zdecydowanie za dużo na nadprogramowy wolny dzień!

Poszłam więc do biura po segregatory, zahaczając po drodze o piekarnie - która swoją drogą stała się moim ulubionym sklepem w okolicy :)

Ale wróćmy do ankiet...

Żywiecka Fundacja Rozwoju w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego realizuje projekt "Znam swoje prawa". W biurze obok od poniedziałku do piątku, od godziny 8 do 20 porad udziela dwóch konsultantów prawnych i jedna konsultantka ds. obywatelskich. Klienci, którzy pojawiają się w biurze mogą więc liczyć na fachową i rzetelną poradę.

A przychodzą różni ludzie - młodzi i starsi, emeryci, studenci, pracujący, bezrobotni, mieszkańcy miasta i wsi. Z bardzo różnymi problemami - zaczynając od prawa cywilnego, przez spadkowe, handlowe, administracyjne, aż do autorskiego.

Po konsultacjach wszyscy proszenia są o wypełnienie ankiety ewaluacyjne - oczywiście w celu poprawy świadczonych usług. Ale żeby ankiety mogły przynieść pożądany efekt trzeba je opracować. Do tej pory było tyle obowiązków, zadań i innych rzeczy do wykonania, że te segregatory, w których było coraz więcej ankiet był ciągle odkładany na bok, na jutro, na pojutrze... - aż w końcu pojawiłyśmy się my! Citi helperki, z krwi i kości które żadnej pracy się nie boją! Ba! Z wdzięcznością przyjęłyśmy niebieski i brązowy segregator - tak w ramach urozmaicenia zajęcia.

I zaczęłyśmy analizę - najpierw od stworzenia specjalnej tabeli w Excelu - potem już tylko przewracanie kartek i kodowanie.

Ale to nic nowego.

W końcu jestem z ISNS-u.

Amnesty International i TVPW

2010-08-31T12:49:00.000-07:00

Kto kiedyś tworzył scenariusze szkolenia i następnie je realizował, na pewno wie, że to nie jest tak prosta sprawa. Szczególnie jeśli jest dużo ważnych informacji i mało czasu. A do tego, trzeba jeszcze teorię połączyć z praktykę. I wszystko w jakieś 1,5 godziny!

Szkolenie, które będziemy prowadzić jest jednym z elementów, konkursu "Opowiedz...", a raczej przygotowaniem do niego. Mamy uświadomić grantobiorcom "Działaj Lokalnie", że warto promować swoje projekty. Mamy pomóc im znaleźć najlepsze środki komunikacji ze społecznością lokalną, z mediami. Bo żeby ktoś o prowadzonych działaniach się dowiedział, ktoś musi o tym zacząć głośno mówić.

Wstępny scenariusz już mamy, teraz nadszedł czas na dopracowanie szczegółów - w jakiej formie przekazać informacje, jak aktywizować uczestników szkolenia, w czasie jego trwania, w jakiej kolejności przekazywać informację etc. Trochę roboty jeszcze jest...

Przygotowanie takiego scenariusza to nie tylko praca na materiałach, które się dostało, albo które znalazło się w Internecie - to również korzystanie z własnych doświadczeń, bo dzięki temu takie szkolenia jest bardziej wartościowe. Bo właśnie wtedy pokazać można, że teorie, piramidy, czy wykresy nie żyją tylko na kartkach papieru, a są wykorzystywane w codziennej pracy.

W takich momentach uświadamiam sobie, że wszystko co przeżyłam i w czym brałam udział będę mogła wykorzystać w pracy, którą będę wykonywać - nie spodziewałam się, że użyję tu informacji zdobytych w AI, Kasia pewnie nie sądziła, że jej doświadczenie medialne z TVPW będzie tak przydatne w ŻFR.

Ale ja lubię takie niespodzianki.

Ciągle pada...

2010-08-31T12:24:00.000-07:00

Słońce przestało się już do nas uśmiechać. Nie ma mowy o wieczornym spacerze - a wszystko przez deszcz, wiatr i niską temperaturę.

Ostatnio poranki upływają pod znakiem walki z samą sobą - leżąc jeszcze z zamkniętymi oczami mogę usłyszeć szum wiatru i dźwięk spadających na parapet kropli deszczu. Gdy otworzę oczy jest jeszcze gorzej - szare niebo pokryte grubą warstwą ciemnych chmur. Dobrze, że do biura mamy blisko...

W ciągu dnia pocieszamy się wyrobami z pobliskiej cukierni - świeże bułeczki, eklerki, rogaliki z marmoladą, albo z jabłkiem i cynamonem, a do tego kawa lub herbata w towarzystwie ekipy ŻFR. W takich momentach można nawet zapomnieć o tym co dzieje się za oknem.

Chwila zapomnienia trwa jednak tylko moment, bo zaraz trzeba przecież wracać do biurka - do scenariusza szkolenia z promowania projektu, do regulaminu na konkurs "Ekodom", do opracowania ankiet ewaluacyjnych z biura porad prawnych. A przed nami jeszcze przygotowywanie płytki...

Niewiele? Otóż nie!

A miało być tak pięknie!

2010-08-31T10:12:00.000-07:00

Kapryśna pogoda może zepsuć najlepsze plany.

O tym wiedzą wszyscy, i my niby też, ale zawsze przecież pozostaje cień nadziei, że tym razem tak nie będzie, że tym razem się uda, że tym razem chmura przejdzie bokiem...

Chmura nie przeszła i popsuła nam plany na weekend.

A miało być tak pięknie!

Rano miałyśmy zrobić zakupy w sklepie rekomendowanym przez dziewczyny z biura, potem wrócić do pokoju, zabrać aparat i pojechać na piknik lotniczy do Międzybrodzia Żywieckiego.

A to wszystko oczywiście w ramach poznawania lokalności!

Plan jednak musiał ulec znacznej modyfikacji - zrealizowałyśmy pierwszy punkt i to też tylko dlatego, że sklep był pod dachem. Z reszty musiałyśmy zrezygnować, bo jak podziwiać pokazy lotnicze, gdy z nieba kapie? Jak bawić się na deszczowej imprezie plenerowej bez kaloszy i płaszcza, za to w białych adidasach i z parasolką w ręku?

Jednak w pewnym momencie dnia nastąpił przełom - chmur jakby coraz mniej, a te które zostały jakby jaśniejsze... I w końcu pojawiło się nawet słońce! Było już jednak za późno, żeby jechać na piknik, a szkoda było tracić pogodę na siedzenie w pokoju. Może więc spacer? Uzbrojona w aparat wyruszyłam do miasta - chciałam w końcu zobaczyć jezioro. Kasia miała pisać aplikację, ale nawet ją słońce wygoniło z pokoju i dołączyła do mnie.

Tak więc, obie stałyśmy na wale i patrzyłyśmy na jezioro Żywieckie, na opuszczone łódki, które opierały się o piasek, na młodych ludzi, którzy postanowili się tu spotkać, na zachodzące słońce. A i z oddali widziałyśmy wirujące samoloty w ramach pokazu w Międzybrodziu.

Gdy zmarznięta wracałam do domu, myślałam o tym, że mimo deszczu, mimo wiatru, mimo zmiany planów, to był fajny dzień.

Nie bój się, pytaj!

2010-08-29T11:46:00.000-07:00

Fundacyjny komputer staje się pomału naszym - a w szczególności moim przyjacielem. Czasem mamy małe problemy z komunikacją - nie zawsze bowiem klawiatura chce ze mną współpracować, ale jest coraz lepiej, bo i coraz więcej czasu spędzamy razem.

Ostatnio na przykład przy okazji pisania protokołu i wprowadzania danych do umów z grantobiorcami - na przykład do kiedy trzeba złożyć raport okresowy, a do kiedy roczny, kiedy zaczynają obowiązywać umowy, czy okres realizacji umowy, to na pewno okres realizacji projektu?

Nie chciałyśmy zrobić żadnych błędów, żeby później nie musieć nic poprawiać ale nie wiedziałyśmy wielu rzeczy - sprawdzałyśmy więc i pytałyśmy. Pytałyśmy i sprawdzałyśmy. I tak w kółko.

Ale w ŻFR pytać można, a nawet trzeba jeśli czegoś się nie wie!!!

I w sumie przecież o to w praktykach chodzi. Bo żeby dowiedzieć się czegoś, trzeba się pytać, prawda!?

My nauczyć się chcemy jak najwięcej.

Nie boimy się.

Pytamy!

Pozory mylą

2010-08-29T11:07:00.000-07:00

Praktyki studenckie wielu utożsamia z popularnym stwierdzeniem - "przynieś, podaj, pozamiataj". Mimo zmian na rynku pracy student dalej często kojarzy się z osobą, która zaparzy kawę, czy zrobi ksero. Ja jednak nie uważam, że zrobienie kawy, czy ksera jest czymś złym, gorszącym, czy uwłaczającym studentowi - pod warunkiem jednak, że nie jest to jedyne zajęcie studenta, która na praktyki się dostał.

Praca w organizacji pozarządowej, a szczególnie w lokalnej organizacji grantowej, jest pracą mniej albo bardziej biurową. Przed formalnościami nie da się uciec. Pokazały to pierwsze dni w ŻFR, ale czy któraś z nas narzekała? Nie, bo miałyśmy wrażenie (zresztą słuszne), że czemuś to służy i przecież jest ważne!

I kawa dla gości też jest ważna, szczególnie jeśli tymi gośćmi są członkowie Lokalnej Komisji Grantowej. Zrobienie kawy w tym przypadku to nie obowiązek praktykanta, a raczej gospodarza - praktykant może oczywiście mu pomóc jeśli już czuje się częścią zespołu i... umie obsługiwać ekspres :). Ja zaś czuje się i czasową częścią zespołu ŻFR, i obsługa ekspresu nie jest już dla mnie tajemnicą :)

Po wypiciu łyka kawy/herbaty/wody można było zaczynać - przedstawienie członków Komisji, przedstawienie praktykantów, wybranie przewodniczącego, a potem to już tylko projekty, oceny, projekty, oceny... i tak aż do ostatniego wniosku.

Skąd oceny? Każdy członek Komisji przed obradami otrzymał specjalny formularz wg którego oceniał zgłoszone do "Działaj lokalnie VII" projekty, potem te oceny sumuje się i tworzy listę rankingową projektów, które otrzymają dotację w wysokości max. 6 tys. złotych.

Komisja w której uczestniczyłam rozdała łącznie 55 tys. zł na realizację 12 projektów. Członkowie czasem mieli zastrzeżenia co do projektów. Razem z Kasią miałyśmy te wątpliwości zapisywać, bo dzierżąc w dłoni długopisy na przemian z aparatem sprawowałyśmy poważną i odpowiedzialną funkcję protokolantek.

Po prawie 3 godzinach Komisja zakończyła obrady, a wszyscy mieli poczucie dobrze wykonanej pracy, bo wygrały naprawdę fajne i wartościowe projekty.

Na koniec odrzuciłyśmy trzymane długopisy na rzecz zmywaka. Bo zespół ŻFR musiał po posiedzeniu posprzątać.

Ale to nic. Ja lubię zmywać.

§ 1

2010-08-27T11:14:00.000-07:00

Komputer w pełnej gotowości już czekał, aż ktoś zacznie klikać. A klikania ponownie było sporo.

Już niedługo ruszą konkursy organizowane przez ŻFR w ramach programu "Dajmy czadu! - Żywiec bez czadu" - konkurs na reportaż, fotoreportaż i edukacyjny film ekologiczny.

Konkursy zaś mają to do siebie, że potrzebują regulaminów - tak, tak!!! Cele konkursu, wymogi techniczne do filmu, zdjęć czy tekstu, forma zgłaszania się, prawa autorskie, nagrody - nad tym spędziłyśmy cały dzień.

Efekt jednak był imponujący - całość brzmiała bardzo mądrze. Mamy nadzieję, że nikt nie przestraszy się tych naszych trzech stron paragrafów i komisja konkursowa będzie miała w czym wybierać.

Poza tym nawet regulaminy nie są takie straszne, gdy piszesz je w ŻFR, a pod ręką masz świeżutkie rogaliki z marmoladą i kubek parującej czarnej kawy.

Świeżaki

2010-08-27T10:36:00.000-07:00

Pierwszy dzień upłynął nam pod znakiem zapytania.

Nie wiedziałyśmy dużo rzeczy.

Zaczynając od podstawowej sprawy, czyli na którą mamy do pracy...

Potem znak zapytania związany był z tym, czym mamy się zajmować tego dnia. A roboty było sporo.

Lokalna Komisja Grantowa miała zebrać się w czwartek - żeby usprawnić jej pracę miałyśmy przygotować streszczenie projektów, które ubiegały się o dotację w "Działaj lokalnie VII". Zadanie istotne, bowiem wniosków poddanych pod obrady Komisji miało być aż 23 - ważne było więc, aby móc w skrócie przypomnieć Komisji, o czym był dany projekt.

Problemy pojawiały się, gdy trzeba było ciąć opisy - tak aby nie przekraczały 4 zdań. Gdy my nie miałyśmy już pomysłu co można jeszcze wyrzucić pojawiała się Ania i mówiła - "To szczegóły", "O tym mogą przeczytać we wniosku", "To jest niepotrzebne". I faktycznie, po komentarzach Ani pewne zdania wydawały się być po prostu zbędne.

Dzięki pracy naszej trójki - Ani, Kasi oraz mojej udało nam się odpowiedzieć na podstawowe pytania. czyli kto się stara o dotację i w jakiej wysokości, o czym jest projekt, jakie są planowane rezultaty.

Komisja, Komisją - to jej miałyśmy pomóc, ale i my dzięki tym kilku godzinom spędzonym przed komputerem mogłyśmy przyjrzeć się programowi "Działaj lokalnie". Ale nie od strony regulaminów - miałyśmy okazję poczytać o pomysłach ludzi, którzy mieszkają w Żywcu i okolicach.

Fakt mieszkania poza wielkimi aglomeracjami nie ogranicza działalności człowieka, wręcz przeciwnie - może ją pobudzać! I to właśnie widać w "Działaj lokalnie".

W pewnym momencie zaczęłam żałować, że nie będę mogła obserwować realizacji pomysłów, które w tym momencie były czarnymi słowami umieszczonymi na białym papierze: że nie zobaczę dzieciaków, które wspólnie malują graffiti, w ramach projektu "Graffiti po góralsku". Że nie stanę, nie usłyszę - i nie powiem: "Patrz! "Pryzmats" . Że nie będę mogła obserwować dzieciaków, które będą uczyć się i bawić w pracowni grafiki tradycyjnej "GRAFART". Że nie zobaczę jak Radziechowice budują własną tożsamość. Że nie posłucham koszarewskiego grania .

Ale to nic. Nie zobaczę tego na żywo, ale jeśli grantobiorcy się postarają, to może przeczytam o nich w gazecie, albo zobaczę w Internecie - w czym mam nadzieję im pomogę. Ale o tym już kiedy indziej.

Suma przypadków

2010-08-27T08:59:00.000-07:00

Program "Citi helps students. Students help locally" odkryłam w zeszłym roku. Przeglądając ogłoszenia umieszczone na tablicy informacyjnej na moim wydziale natrafiłam na to, które zachęcało studentów kilku warszawskich uczelni do aplikacji do programu.

Ze względu na zamieszanie wywołane po-erasmusowym rozliczeniem się z uczelnią przegapiłam termin nadsyłania zgłoszeń. Patrząc jednak na to z perspektywy czasu wydaje mi się, że dobrze się stało.

Bogatsza o doświadczenia z tureckiej organizacji pozarządowej, szkolenia w Amnesty International wypełniłam, a następnie wysłałam formularz zgłoszeniowy do Akademii Filantropii. I tak oto stałam się jedną z trzydziestu siedmiu praktykantów "Citi helps students".

Żywiecka Fundacja Rozwoju. 23.08 - 11.09.2010.
To miejsce i czas, w którym miałam odbyć swoje praktyki.

W niedzielę 22 sierpnia trafiłam w końcu do Żywcu - w TYM mieście miałam spędzić 3 kolejne tygodnie, w TYM mieście miałam mieszkać. W TYM mieście miałam pracować. I w końcu - w TYM mieście miałam się uczyć.

"Jest dobrze", pomyślałam.
A przecież może być już tylko lepiej.